[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: تمام شماره‌ها :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
:: دوره 15، شماره 3 - ( تابستان 1396 ) ::
جلد 15 شماره 3 صفحات 71-73 برگشت به فهرست نسخه ها
مروری بر روش های مدل سازی استئوآرتریت
دکتر حمید نمازی، دکتر فاطمه دهقانی ناژوانی*
دانشگاه علوم پزشکی شیراز ، f.dehghani135n@gmail.com
چکیده:   (339 مشاهده)
استئوآرتریت یک اختلال مفصلی مزمن و سیستمیک است که می­ تواند هر مفصلی را در بدن درگیر کند ولی بیشتر، مفاصل تحمل کننده وزن اندام پایینی و دست را درگیر می­ کند. شیوع این بیماری در انسان با بالا رفتن سن و چاقی افزایش می­ یابد. تغییرات بیومکانیکی و بیولوژیکی که به دنبال آسیب­ های زانو رخ می­ دهند، در توسعه استئوآرتریت پس­ ضربه­ ای دخیل هستند و به عنوان یک بیماری تحلیل برنده مفاصل، سبب ایجاد تخریب غیرقابل بازگشت غضروف هیالین می­ شود. که با ایجاد درد دائم و ازبین بردن عملکرد مفصل، کیفیت زندگی بیمار را پایین می­ آورد.
برای درک بهتر چگونگی پیشرفت استئوآرتریت، به ویژه در مراحل اولیه و نیز ارزیابی اثر داروها و روش­های درمانی جدید، نیاز به مدل­ سازی آن در حیوانات می­ باشد. این مدل­ ها می­ توانند خود به­ خودی و یا القائی باشند. استئوآرتریت خود به­ خودی می­ تواند به صورت طبیعی در موش­های نژاد Str-Ort که به صورت ژنتیکی دست­کاری شده ­اند، رخ دهد. تزریق داخل مفصلی مواد شیمیایی نظیر منوآیودی­استات نیز می­ تواند سبب القاء استئوآرتریت گردد.
همچنین امروزه به صورت گسترده از مدل ­سازی­ های جراحی، برای القاء استئوآرتریت استفاده می­ شود که همگی ناپایداری مفصل را برای ایجاد این بیماری نشانه می­ روند. خوکچه­ ها معمولا برای تحقیق درباره­ ی غضروف مفصلی مورد استفاده قرار می­ گیرند و یک مدل معمول برای مطالعه روند بازسازی نقیصه غضروفی کانونی می­ باشند. پیشرفت شرایط تجربی القاء استئوآرتریت مشابه روند طبیعی این بیماری ناشی از بی­ ثباتی مفصل است و پاتولوژی گراس نهایی نیز دقیقا مشابه می­ باشد.
روش­ هایی که امروزه برای ایجاد استئوآرتریت استفاده می­ شود شامل برداشت منیسک جانبی و قطع رباط صلیبی قدامی است؛ که به نظر می­ رسد این روش­ ها باعث التهابات کمتری شده و تنها یک بی­ ثباتی مفصلی خفیف ایجاد می کنند که نه تنها ضایعات تکرارپذیری را در مدل ایجاد می­ کند بلکه ضایعات ایجاد شده مشابه ضایعات استئوآرتریت در انسان است. این روش امکان ارزیابی دژنراسیون غضروفی را به وسیله رادیوگرافی، بافت­ شناسی و آنالیز ملکولی فراهم می­ کند.
واژه‌های کلیدی: استئوآرتریت، بیماری تحلیل برنده مفاصل، تخریب غضروف هیالین، مدل­ سازی در حیوانات، ناپایداری مفصل
متن کامل [PDF 202 kb]   (41 دریافت)    
نوع مطالعه: مروري | موضوع مقاله: تخصصي
* نشانی نویسنده مسئول: مرکز تحقیقات بیماری های استخوان و مفاصل
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA code


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Namazi H, Dehghani Nazhvani F. A Review on Osteoarthritis Modeling Techniques. IJOS. 2017; 15 (3) :71-73
URL: http://ijos.ir/article-1-437-fa.html

نمازی حمید، دهقانی ناژوانی فاطمه. مروری بر روش های مدل سازی استئوآرتریت. مجله جراحي استخوان و مفاصل ايران. 1396; 15 (3) :71-73

URL: http://ijos.ir/article-1-437-fa.html



دوره 15، شماره 3 - ( تابستان 1396 ) برگشت به فهرست نسخه ها
مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران Iranian Journal of Orthopaedic Surgery
Persian site map - English site map - Created in 0.05 seconds with 30 queries by YEKTAWEB 3792